210-3317603

Θέατρο

Είδη 1 εώς 60 από 171 σύνολο

ανα σελίδα
Σελίδα:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

Πλέγμα  Λίστα 

Αύξουσα Ταξινόμηση
  1. Ώρα για θέατρο!

    Ώρα για θέατρο!

    Ο Μικρός Πρίγκιπας, ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία στον κόσμο και η νύχτα που γεννήθηκε η αγάπη της Σοφίας Μαντουβάλου, μια συγκλονιστική ωδή στην αγάπη, διασκευάζονται για θεατρική παράσταση παιδιών προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας. Δύο ενδιαφέρουσες προτάσεις για χριστουγεννιάτικη και καλοκαιρινή παράσταση και πολλές, πρωτότυπες ιδέες για σκηνικά, κοστούμια και μουσική! Η μοναδική εμπειρία της δημιουργίας μιας θεατρικής παράστασης για παιδιά μέσα από δύο σπουδαία έργα! Μάθετε περισσότερα
  2. Ψηλά απ' τη γέφυρα

    Ψηλά απ' τη γέφυρα

    Κεντρικό θέμα του έργου, το ανομολόγητο ερωτικό πάθος του Έντι Καρμπόνε για την νεαρή ανιψιά της γυναίκας του, πάθος που πυροδοτεί την εσωτερική σύγκρουση που συγκλονίζει τον ήρωα και τελικά τον οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του. Το πάθος σαν υπέρβαση και σαν αδιέξοδο, σαν δημιουργική και καταστροφική δύναμη, σαν προδοσία και σαν θάνατος, ορίζει την ανθρώπινη μοίρα από την αρχαιότητα και τον Αισχύλο, μέχρι σήμερα. Μάθετε περισσότερα
  3. Χρύσιππος

    Χρύσιππος

    Με αφετηρία ένα χαμένο έργο τού Ευριπίδη, με τον ίδιο τίτλο, μέρος μιάς επίσης χαμένης τριλογίας, έργο απ’ το οποίο, σύμφωνα με τα φιλολογικά ευρήματα, δεν έχουν απομείνει παρά μονάχα δύο γράμματα απ’ τον πρώτο στίχο, και το οποίο αφηγείται την απαγωγή του νεαρού και πανέμορφου Χρύσιππου, γιου του Πέλοπος, απ’ τον Λάιο, ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης χτίζει το εν λόγω θεατρικό του έργο. Γράφει ο ίδιος για την φιγούρα του Χρύσιππου: "Ο Χρύσιππος είναι ο εκπρόσωπος του προσώπου το οποίο, ως φορέας μιάς απαράμιλλης και καθηλωτικής ομορφιάς, κρύβει το αληθινό πρόσωπο τού υποκειμένου· μήπως, με άλλα λόγια, η ομορφιά αυτή είναι παραπλανητική, υπό την έννοια ότι αποτελεί όχι το πρόσωπο αλλά το προσωπείο του άλλου προσώπου, του αληθινού, εκείνου το οποίο βρίσκεται από πίσω· και μήπως αυτό το δεύτερο πρόσωπο, το κρυμμένο, το αφανές, που δυσκολευόμαστε να το αντιληφθούμε εκ πρώτης όψεως και που το αντιλαμβανόμαστε πάντα, ή τις περισσότερες φορές, εκ των υστέρων, όταν πλέον είναι πολύ αργά για εμάς τους ίδιους, δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μία άμορφη, αδιαμόρφωτη ύλη, μία παραμορφωμένη σάρκα, ένα διεστραμμένο μόρφωμα, ένα, αμιγώς ανθρώπινο αλλά εντελώς ανυπόφορο, έκτρωμα, το οποίο εξευγενίζεται απ’ το εμφανές, ορατό, επιφανειακό κάλλος, και με τον εξευγενισμό αυτόν προετοιμάζει το έδαφος για την εξαπάτηση, την καταστροφή, την φρίκη; Όλοι οι υπόλοιποι που συναναστρέφονται, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, τον Χρύσιππο, είναι όλοι εμείς που, χωρίς ν’ αποτελούμε εντελώς αθώα και ανεύθυνα θύματα, συναποτελούμε αυτήν την κοινότητα, η οποία δεν είναι άλλη απ’ το ανθρώπινο είδος, και η οποία βρίσκεται πάντα ενώπιον εκείνου που ο Εμμανουήλ Λεβινάς αποκάλεσε "το πρόσωπο τού Θεού" αλλά που, στην πραγματικότητα, δεν είναι παρά μόνον ο πλησίον μας, ένας άλλος άνθρωπος, ο συνάνθρωπος". Μάθετε περισσότερα
  4. Χερ Κόλπερτ

    Χερ Κόλπερτ

    Το έργο του Γκίζελμαν "Χερ Κόλπερτ" συνδυάζει τις υπερβολές της Σάρα Κέιν και το black humor των αδέξιων καταστάσεων του Πίντερ. Είναι ένα προκλητικό και πάνω απ' όλα αστείο έργο. Η ωμή βία και οι καγχασμοί λένε πολλά για τη ζωή μας, αλλά θα σοκαριστούμε και θα γελάσουμε πολύ για να το αντιληφθούμε. (remotegoat.co.uk) Μάθετε περισσότερα
  5. Φοίβη

    Φοίβη

    Οι "Δύο κόσμοι" αποτελούν το δεύτερο μέρος της τριλογίας, η οποία έχει τον τίτλο: Φοίβη. Το κάθε ένα εξ αυτών μπορεί να αντιμετωπισθεί σχετικά ως αυτόνομο, όπως περίπου αυτόνομες, κατά την ίδια έννοια, είναι και οι οκτώ σκηνές, από τις οποίες απαρτίζεται το έργο. Ο αναγνώστης δύναται, μη ακολουθώντας τη ροή που προτείνεται, να το διαβάζει με όποια σειρά σκηνών επιθυμεί, χωρίς να χάσει το σοβαρότερο τμήμα του νοήματος. Τεχνικά όμως δεν συμβαίνει έτσι. Η πρώτη σκηνή, λόγου χάριν, λειτουργεί ως συμπλήρωμα της τελευταίας. Η δεύτερη σχετίζεται με τον έναν εκ των τριών πρωταγωνιστών: τον Επίλαο. Η τέταρτη αφορά στον άλλο: τον θεοκλή, ενώ η έβδομη την Φοίβη. Κάθε μια λειτουργεί ως αντίστιξη στην άλλη. Σε κάθε περίπτωση, βεβαίως, αποκτά κανείς πλήρη εικόνα της όλης ιστορίας, όταν έχει ανά χείρας ολόκληρη την τριλογία. (από τον πρόλογο του βιβλίου) Μάθετε περισσότερα
  6. Φλωρεντινή τραγωδία
  7. Φιλουμένα Μαρτουράνο

    Φιλουμένα Μαρτουράνο

    Το αριστούργημα του Εντουάρντο ντε Φιλίππο ξεκίνησε από θεατρικό έργο και συνέχισε ως κινηματογραφική ταινία γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία και στη σκηνή και στην οθόνη. Πραγματεύεται την ιστορία της Φιλουμένα Μαρτουράνο, μιας βασανισμένης γυναίκας που ξεκίνησε ως πόρνη και κατέληξε ερωμένη του πλούσιο Ντομένικο Σοριάνο. Η ώριμη πια Φιλουμένα ζητάει από τον Ντομένικο να την παντρευτεί και ταυτόχρονα του αποκαλύπτει ότι έχει τρεις γιους. Ένας από αυτούς τους γιους είναι καρπός της συνεύρεσης που είχαν παλαιά ο Ντομένικο και η τότε πόρνη Φιλουμένα. Υπόδειγμα λυρικής και ρομαντικής γραφής, με έντονα κωμικά στοιχεία και έξυπνους διαλόγους, το έργο έχει απροσδόκητο φινάλε. Μάθετε περισσότερα
  8. Φαντάσματα του θεάτρου.

    Φαντάσματα του θεάτρου.

    Τα Φαντάσματα του Θεάτρου αποτελούν τον τρίτο τόμο των Σκηνών της θεωρίας. Ενώ οι δύο πρώτοι τόμοι πραγματεύονται γενικά θέματα της θεωρίας και της φιλοσοφίας του θεάτρου, εδώ το ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως σε πιο συγκεκριμένες θεματικές περιοχές: η πρόσληψη του αρχαίου ελληνικού μύθου, ο Καστοριάδης και η αττική τραγωδία, η πιραντελλική σκέψη, η ηθική των καταστάσεων στον Sartre, η μορφή του φαντάσματος στη σύγχρονη ελληνική δραματουργία, οι μνημονικοί τόποι και οι ετεροτοπίες, η έμφυλη ετερότητα και οι φεμινιστικές θεωρίες. Το φάντασμα του θεάτρου, το φάντασμα για το θέατρο μπορεί να είναι και η φιλοσοφία, καθώς το στοιχειώνει εξαρχής, πολύ πριν από την αποπομπή των ποιητών από την πλατωνική πολιτεία. Φαντάσματα όμως γεννά και το θέατρο από μόνο του, από τη στιγμή που θέλει να αναπαραστήσει όχι απλώς το παρελθόν ή ένα νεκρό πρόσωπο, αλλά, πολλές φορές, το άφατο, το μη παραστάσιμο, το αδιανόητο. Φαντάσματα του θεάτρου λοιπόν και φαντάσματα για το θέατρο, οντότητες που στοιχειώνουν το θέατρο, αλλά και δημιουργούνται από αυτό, καθώς το θέατρο εγγράφεται αναπόφευκτα στο πεδίο της μνήμης, όπως και σε αυτό της φαντασίας, σε κάθε περίπτωση, της ριζικής ερωτηματοθεσίας περί του ανθρώπινου όντος και των ρόλων που καλείται να υποδυθεί και να ενσαρκώσει στη ζωή του. Μάθετε περισσότερα
  9. Φαίδρα
  10. Υμπύ δεσμώτης

    Υμπύ δεσμώτης

    Ο Υμπύ δεσμώτης είναι το τρίτο μέρος της τριλογίας του Υμπύ, που άνοιξε καινούργιους δρόμους στο θέατρο και τη λογοτεχνία. Μάθετε περισσότερα
  11. Ύμνος στη σκιά

    Ύμνος στη σκιά

    [...] Η έκθεση με τίτλο "Ύμνος στη σκιά" παρουσιάζει μια σειρά εικαστικών προσεγγίσεων της έννοιας της σκιάς, της τέχνης του σκιαγραφήματος και του θεάτρου σκιών· προσεγγίσεων που βασίζονται σε μια εξερεύνηση παλιών και νεότερων μύθων της λαϊκής παράδοσης και σε λιτά αφηγηματικά σχήματα επεξεργασμένα με μια οικονομία εκφραστικών μέσων. Ο τίτλος της έκθεσης αποτελεί διπλό δάνειο: προέρχεται από την ομότιτλη διάλεξη του William Kentridge που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Σικάγο το 2001, για τις ανάγκες της οποίας ο ίδιος ο Kentridge είχε δανειστεί με τη σειρά του τον τίτλο ενός φυλλαδίου του 1935, γραμμένου από τον Ιάπωνα μυθιστοριογράφο Junichiro Tanizaki. [...] Η έκθεση συγκεντρώνει σημαντικά έργα οκτώ σύγχρονων καλλιτεχνών, των Haluk Akakce, Nathalie Djurberg, William Kentridge, Katariina Lillqvist, Jockum Nordstrom, Χριστιάνας Σούλου, Andrew Vickery και Kara Walker, καθώς και δύο αξεπέραστων δασκάλων της τέχνης του κινηματογράφου από το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, της Lotte Reiniger και του Ladislas Starewitch. Τα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση, επιλέχθηκαν βάσει των συγκεκριμένων δεσμών τους με τον κόσμο του τουρκικού και ελληνικού θεάτρου σκιών και τις συμβάσεις του. Υφαίνουν έναν λεπτό ιστό που συνδέει την "υψηλή" και "χαμηλή" κουλτούρα με τη λαϊκή παράδοση του θεάτρου σκιών στην Τουρκία και την Ελλάδα και αποτελεί έναυσμα για μια ποικιλία διασταυρούμενων αναφορών μεταξύ των ίδιων, των ιδιαίτερων πολιτισμικών καταβολών τους και των θεατρικών αφηγήσεων με ήρωες τους Karagoz και Καραγκιόζη. Τέλος, αποτελούν απτή απόδειξη της ανάδυσης ενός νέου αφηγηματικού πνεύματος στην καρδιά της σύγχρονης καλλιτεχνικής πρακτικής. (από την εισαγωγή του Paolo Colombo) Μάθετε περισσότερα
  12. Τρωάς τρίδυμο

    Τρωάς τρίδυμο

    Η "Τρωάς" είναι ένα τρίδυμο, τρεις μονόλογοι σε τρία μέρη. Στο πρώτο, το καθένα από τα τρία πρόσωπα, Πρίαμος, Έκτωρ, Αστυάναξ, μιλά για το πώς βίωσε τον πόλεμο. Στο δεύτερο, το κάθε πρόσωπο μιλά ως ένας από τους άλλους τρεις. Στο τρίτο, μιλά η Τρωάς με τα λόγια και των τριών: μία φωνή που εμπεριέχει και τις τρεις γενιές και που τις υπερβαίνει οδηγώντας σε μία ολική και τελική σύνοψη. Μάθετε περισσότερα
  13. Τρυγών η φιλέρημος

    Τρυγών η φιλέρημος

    Αρκούντως λησμονημένος ως διηγηματογράφος και παντελώς ανεξερεύνητος ως δραματουργός, ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης παραμένει έως και σήμερα ένας εν πολλοίς γνωστός-άγνωστος της νεοελληνικής λογοτεχνίας, καλυμμένος κάτω από τη βαριά σκιά της καλλιτεχνικής δημιουργίας τού τρίτου του εξαδέλφου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Το βιβλίο δεν φιλοδοξεί να αποκαταστήσει αυτή τη λογοτεχνική αδικία –η οποία άλλωστε έχει επισημανθεί ήδη εδώ και πολλές δεκαετίες από αρκετούς μελετητές του διηγηματογραφικού του έργου- επιχειρεί όμως να μελετήσει νηφάλια το έργο του, κυρίως το θεατρικό, εντάσσοντάς το μέσα στο ιστορικό, ιδεολογικό και αισθητικό πλαίσιο της εποχής του, δηλαδή κυρίως του τελευταίου τέταρτου του 19ου αιώνα, αλλά και του πρώτου τέταρτου του 20ού. Η μελέτη της δραματουργίας του επιχειρεί να ανατρέψει τον αποκλειστικό χαρακτηρισμό του συγγραφέα ως ηθογράφου –χαρακτηρισμός που συνοδεύει μονίμως τη διη­γηματογραφία του– και να τον εισαγάγει στο πεδίο του πολιτικού φαινομένου του ελληνικού εθνικισμού του 19ου αιώνα που επηρεάζει και τις αισθητικές του επιλογές. Η εθνική ιστορία και ο εγχώριος εκκοσμικευμένος πολιτικός αλυτρωτισμός διαπλέκονται στo θέατρο του Μωραϊτίδη με τη μεταφυσική της Ορθοδοξίας, προκειμένου να προσφερθεί το όραμα του μελλοντικού πεπρωμένου της απελευθερωμένης ελληνικής φυλής, της θεϊκής αποστολής του περιούσιου λαού. Στον αισθητικό τομέα, εξετάζεται το ρομαντικό οπλοστάσιο των «σαιξπηριζουσών» τραγωδιών του, αλλά και τα αστικά ηθογραφικά μονοπάτια των κωμωδιών του, ενώ ανιχνεύεται και η «τύχη» των έργων του στους ποιητικούς διαγωνισμούς, αλλά και στη σκηνή του 19ου αιώνα. Το βιβλίο συνοδεύεται από την έκδοση του χειρόγραφου δράματός του Πόλεως άλωσις. Μάθετε περισσότερα
  14. Το φως και οι σκιές
  15. Το τέλος του κόσμου
  16. Το σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα

    Το σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα

    Η Μπερνάρντα Άλμπα, πενθώντας τον πρόσφατο θάνατο του άντρα της, μετά τους θρήνους κλείνει με σχεδόν θρησκοληπτική αυστηρότητα το σπίτι της στη ζωή. Μάθετε περισσότερα
  17. Το σ' αγαπώ δεν είναι ντεμοντέ Μια νεορομαντική παράσταση εμπνευσμένη από τους Noel Coward & Leon Tolstoy

    Το σ' αγαπώ δεν είναι ντεμοντέ Μια νεορομαντική παράσταση εμπνευσμένη από τους Noel Coward & Leon Tolstoy

    [...] "Το σ΄αγαπώ δεν είναι ντομοντέ" προσφέρει μια νέα εκδοχή του έργου του Κάουαρντ που, παρά το σπάσιμο της πλοκής με τραγούδια και προβολές, παραμένει πιστή στην αρχική εκδοχή αντικατοπτρίζοντας τη σκωπτική διάθεση του συγγραφέα απέναντι σε καταστάσεις και συμπεριφορές που σ' εμάς σήμερα ίσως νοσταλγία δημιουργούν· τη νοσταλγία για μια άλλη εποχή. Σίσσυ Παπαθανασίου Μάθετε περισσότερα
  18. Το παιχνίδι του έρωτα και της τύχης

    Το παιχνίδι του έρωτα και της τύχης

    Ο μέγας Γάλλος κλασικός κωμωδιογράφος Μαριβώ, με το "Παιχνίδι του έρωτα και της τύχης" στήνει και πάλι μια σατανικά ιλαρή ίντριγκα γύρω από δύο ζευγάρια που ερωτεύονται αγνοώντας το ένα την πραγματική ταυτότητα του άλλου. Η οικεία στον Μαριβώ μεταμφίεση των προσώπων και ο περίπλοκος λόγος παράγουν ακόμα μία σπουδαία κωμωδία καταστάσεων, όπου το μπαρόκ βρίσκεται στις μεγάλες του ώρες. Μάθετε περισσότερα
  19. Το όνομά μου είναι Rachel Corrie

    Το όνομά μου είναι Rachel Corrie

    Γιατί ένα 23χρονο κορίτσι αφήνει τους νεανικούς προβληματισμούς και την άνετη ζωή της για να σταθεί ανάμεσα σε μια μπουλντόζα κι ένα παλαιστινιακό σπίτι; Η ιστορία της σύντομης ζωής και του άδικου θανάτου της Ρέιτσελ Κόρι μέσα από τα κείμενα που άφησε. Η 23χρονη Αμερικανοεβραία Ρέιτσελ Κόρι ταξίδεψε από τις ΗΠΑ στη Λωρίδα της Γάζας τον Ιανουάριο του 2003, για να συμμετάσχει στη δράση της οργάνωσης μη βίαιου ακτιβισμού ISM (International Solidarity Movement). Στις 16 Μαρτίου 2003, η Ρέιτσελ καταπλακώθηκε από μπουλντόζα του ισραηλινού στρατού στην προσπάθειά της να αποτρέψει την κατεδάφιση του σπιτιού μιας οικογένειας Παλαιστινίων. Ο θάνατος της Ρέιτσελ απασχόλησε τα διεθνή ΜΜΕ και προκάλεσε πολλές διαμαρτυρίες. Εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού δήλωσε ότι επρόκειτο για ατύχημα, ότι ο χειριστής ούτε είδε ούτε άκουσε τη Ρέιτσελ. Αυτόπτες μάρτυρες όμως είπαν ότι η Ρέιτσελ βρέθηκε για αρκετά δεπτερόλεπτα στο οπτικό πεδίο του χειριστή της μπουλντόζας, η οποία συνέχισε την πορεία της περνώντας από πάνω της. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Αριέλ Σαρόν υποσχέθηκε στον πρόεδρο Μπους μία "αμερόληπτη, ενδελεχή έρευνα", η οποία τελικά δεν καταλόγισε καμία ευθύνη στον στρατό. Επτά χρόνια μετά το θάνατο της Ρέιτσελ Κόρι, στις 10 Μαρτίου 2010, ξεκινά στη Χάιφα η εκδίκαση της αγωγής που κατέθεσαν οι γονείς της Ρέιτσελ κατά του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ. Στη δίκη θα καταθέσουν και οι τέσσερις αυτόπτες μάρτυρες του θανάτου της Ρέιτσελ, στους οποίους είχε όλο αυτό το διάστημα απαγορευτεί η είσοδος στη χώρα. Μετά το θάνατο της Ρέιτσελ, οι γονείς της δημοσίευσαν στο διαδίκτυο μέρος των ημερολογίων και των e-mail που έστελνε σε φίλους και στη μητέρα της. Ανάμεσα σ' αυτούς που τα διάβασαν ήταν κι ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Alan Rickman, ο οποίος θέλησε να τα δραματοποιήσει. Μαζί με την Katharine Viner, δημοσιογράφο της εφημερίδας "The Guardian", επιμελήθηκαν τα κείμενα που τους εμπιστεύθηκαν οι γονείς της Ρέιτσελ συνθέτοντας έναν θεατρικό μονόλογο με τίτλο "Το όνομά μου είναι Rachel Corrie". Μάθετε περισσότερα
  20. Το νεοελληνικό θέατρο 18ος-19ος αι.

    Το νεοελληνικό θέατρο 18ος-19ος αι.

    Aν και είναι πολύ πιο ουσιώδες να αναζητήσουμε στη μακρά πορεία αναγέννησης του νεοελληνικού θεάτρου τα μορφοποιά συστατικά και τα σημεία μετάβασης, τις ρήξεις αλλά και τις συγκλίσεις, το μπόλιασμα της μιας παράδοσης μέσα στην άλλη, δεν είναι δυνατόν να μην αναγνωρίσει κανείς πως η περίοδος του Διαφωτισμού αποτελεί τομή για τον σύνολο χώρο στον οποίο έδρασε η ελληνική παιδεία. Ρήξη που συνίσταται στον τομέα της δραματουργίας που εξετάζουμε στο παρόν βιβλίο (επιλέγοντας ένα είδος χαλαρής σύνθεσης, που οδηγεί ωστόσο σε αρκετά διεξοδική περιήγηση), τόσο στην ανανέωση της μορφής, της δραματικής φόρμας όσο και στη λειτουργία -εννοείται κυρίως η ιδεολογική λειτουργία- του κειμένου. Aπόρροια των κοινωνικών διεργασιών που οδήγησαν στην εθνική αφύπνιση, το θέατρο του ελληνικού Διαφωτισμού έγινε με τη σειρά του (όπως δηλαδή το ευρωπαϊκό θέατρο της "φιλοσοφικής προπαγάνδας") όχημα των ριζοσπαστικών και δημοκρατικών αντιλήψεων. Kαι κάτι ακόμη σημαντικό που δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει αβασάνιστα: αυτή η δραματουργική αντίληψη αποτέλεσε το πέρασμα από τη σπασμωδική και διάσπαρτη προεπαναστατική θεατρική ζωή στην επίπονη διαδικασία κανονικότητας και θεσμικής υπόστασης του θεάτρου στη μετεπαναστατική Eλλάδα. Μάθετε περισσότερα
  21. Το μήνυμα και άλλες δύο φάρσες Ο ρήτορας ή ο κανιβαλισμός: Αυτός εκτός και εντός του κοστουμιού του

    Το μήνυμα και άλλες δύο φάρσες Ο ρήτορας ή ο κανιβαλισμός: Αυτός εκτός και εντός του κοστουμιού του

    Στο "Μήνυμα", δύο ανθρωπάκια, που δεν ξέρουν από που έρχονται, ποιοί είναι και που πάνε, μεταφέρουν ένα σπουδαίο αλλά λησμονημένο μήνυμα σ' έναν άγνωστο Κύριο. Αναζητώντας τον Γκοντό, διανύουν, ακίνητοι και αμνήμονες, μια τεράστια απόσταση που αρχίζει και τελειώνει μέσα τους. Στον "Ρήτορα", ένας βουβός, αειφάγος και αδηφάγος πολιτικάντης γοητεύει το κουφό πλήθος. Στο "Αυτός εκτός και εντός του κοστουμιού του", παρακολουθούμε τον βίο και την πολιτεία ενός ανδρείκελου που παριστάνει τον άνθρωπο. Από τα τρία θεατρικά κείμενα, που περιέχονται στο παρον βιβλίο, τα δύο ("Ο ρήτορας" και "Αυτός εκτός και εντός του κουστουμιού του") γράφτηκαν το φθινόπωρο του 1971 ενόψει το διαγωνισμού μονόπρακτου που είχαν προκηρύξει, για τις Κάτω Χώρες (Ολλανδία και Φλάνδρα), ο θεατρικός οργανισμός Sater και το λογοτεχνικό περιοδικό Soma. Την εποχή εκείνη είχα δεν είχα συμπληρώσει δύο χρόνια διαμονής στο Άμστερνταμ και τα ολλανδικά μου δεν ήσαν επαρκή για να γράψω ζωντανούς διαλόγους. Προσέφυγα λοιπόν στη λύση της παντομίμας, για την οποία απαιτούνταν μόνο σκηνικές οδηγίες. Τα δύο αυτά έργα απέσπασαν το πρώτο βραβείο και, κατά την ημέρα της απονομής, παραστάθηκαν από τον Stater. Το τρίτο έργο, "Το μήνυμα", γράφτηκε κι αυτό στο Άμστερνταμ, δύο χρόνια αργότερα, αλλά στα ελληνικά. Αφορμή στάθηκε μια ιστορία του Franco Sacchetti, ελάσσονος συγγραφέα της πρώιμης ιταλικής Αναγέννησης, στην οποία διέκρινα, εν σπέρματι, στοιχεία του σύγχρονου θεάτρου του παραλόγου και, πιο συγκεκριμε΄να, θεματική συγγένεια με το έργο του Samuel Beckett "Περιμένοντας τον Γκοντό". Έκτοτε δεν ξανάγραψα θέατρο. Παρέμεινα ωστόσο θεατής του και φανατικός αναγνώστης του. Α.Χ. Μάθετε περισσότερα
  22. Το καφενείο

    Το καφενείο

    Μια ευφυής φαρσοκωμωδία που σκιαγραφεί τα καθημερινά προβλήματα, τους έρωτες και τους καβγάδες του μικρόκοσμου της Βενετίας. Ο Γκολντόνι διδάσκεται από την τεχνική της Κομμέντια ντελ Άρτε, εισάγει καινούργια ηθογραφικά στοιχεία στο έργο και διαμορφώνει ένα θεατρικό αποτέλεσμα με αφειδώλευτα καταιγιστικούς ρυθμούς, άφθονο γέλιο και διαχρονική φρεσκάδα. Μάθετε περισσότερα
  23. Το θέατρο στην Πόλη
  24. Το θέατρο στην Ελλάδα

    Το θέατρο στην Ελλάδα

    Ακόμη και οι θεατρικές κριτικές, τα συγκεντρωμένα και εκ των υστέρων δημοσιευμένα σε έναν τόμο κείμενα, εργάζονται κατά της γενικότερης αμνησίας και υπέρ της θεατρικής μνήμης. Έτσι οι σελίδες του παρόντος τόμου προσφέρουν στον σημερινό αναγνώστη ή στην αναγνώστρια εικόνες και εκτιμήσεις για πολλούς δημιουργούς του θεάτρου και για την ελληνική θεατρική κοινότητα από τη μεταδικτατορική περίοδο μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα? συντελώντας στο να μη λησμονηθούν και εκείνα τα θεατρικά διαβήματα που σημάδεψαν την εποχή αυτή ή στάθηκαν ένα εργοτάξιο για καινούργιες ιδέες. Συγχρόνως όμως, έτσι καθώς τα κείμενα ομαδοποιούνται και παρατίθενται στον τόμο αυτό, συγκροτούν ένα ιδιάζον σώμα μέσα στο οποίο ο αναγνώστης ανακαλύπτει με ποιόν τρόπο μια συγκεκριμένη κριτική ματιά άσκησε το ρόλο της, ποιες ήταν οι αισθητικές επιλογές που την υποκινούσαν, ποιος ήταν ο χαρακτήρας της παρέμβασής της. Υπογραμμίζω και πάλι ότι ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με την ιδέα ότι γενικά η κριτική σκέψη έχει να επιτελέσει έναν σημαντικό κοινωνικό και πολιτιστικό ρόλο αφού επιτρέπει την ανάλυση ανοίγοντας το δρόμο στη διαδικασία της συνειδητοποίησης και της ενσυνείδητης δράσης, ενώ ειδικότερα η θεατρική κριτική σκέψη, παρακολουθώντας τη θεατρική πολυφωνία της στιγμής, έχει κύριο προορισμό να ευνοήσει την απαγκίστρωση του καινούργιου από την κηδεμονία του παλιού. Σ'αυτό το σημείωμα για τον δεύτερο τόμο φέρνω σε πρώτο πλάνο το επιτεκτικό και επίκαιρο, από τότε μέχρι σήμερα, αίτημα ενός χειραφετημένου θεατή. (από τον πρόλογο του βιβλίου) Στον παρόντα τόμο η θεατρολόγος και θεατρική κριτικός Ελένη Βαροπούλου συγκεντρώνει κριτικές της που γράφτηκαν από το 1974 ως το 2006 για ελληνικές παραστάσεις με τις εξής θεματικές ενότητες: "Σαίξπηρ & Co", "Το φανταστικό και το παράλογο", "Με στόχο την ψυχαγωγία", "Σε γλώσσα γαλλική", "Το όσιο, το βέβηλο και η σκληρότητα", "Το αμερικάνικο όνειρο", "Ισπανικά πάθη", "Στον αστερισμό των Πολωνών", "Αριστοφανικές ποικιλίες", "Αρχαίοι τραγικοί στα φεστιβάλ", "Αισχύλος", "Σοφοκλής", "Ευριπίδης", Νεοελληνικές φωνές". Ο τόμος αποτελεί ένα χρονικό και μια ακτινογραφία του ελληνικού θεατρικού γίγνεσθαι τεσσάρων δεκαετιών. Μάθετε περισσότερα
  25. Το ατλαζένιο γοβάκι

    Το ατλαζένιο γοβάκι

    «Από όλα τα έργα του μοντέρνου θεατρικού ρεπερτορίου, το μοναδικό που με ενδιαφέρει είναι το Ατλαζένιο γοβάκι· στον Κλωντέλ βλέπω τον προάγγελο μιας νέας τεχνικής του θεάτρου». – BERTOLT BRECHT «Ο Κλωντέλ είναι ένας από τους τρεις «δασκάλους του δράματος» του 20ου αιώνα». –GEORGE STEINER, Ο θάνατος της τραγωδίας Μάθετε περισσότερα
  26. Το αρχαίο θέατρο της Βεργίνας

    Το αρχαίο θέατρο της Βεργίνας

    Το καλοκαίρι του 1982 και πολύ κοντά στο ανάκτορο, σε απόσταση μόλις 50 μ. από τη βόρεια πλευρά του, ήρθαν στο φώς τα πρώτα λίθινα λείψανα του αρχαίου θεάτρου της Βεργίνας. Στα επόμενα χρόνια η ανασκαφική έρευνα αποκάλυψε εντελώς το μεγάλο σε έκταση μνημείο, προσθέτοντας έτσι στην εικόνα της αρχαίας πόλης των Αιγών μια σπουδαία για την αρχαία ζωή εγκατάσταση. Η αρχαία πόλη είχε ταυτιστεί ήδη από το 1976 από τον ανασκαφέα Μ. Ανδρόνικο με την αρχαία πρωτεύουσα των Μακεδόνων, τις Αιγές, την πόλη όπου είχαν συμβεί το 336 π.Χ. τα δραματικά γεγονότα της δολοφονίας του βασιλιά Φιλίππου του Β΄. Σύμφωνα με τις αρχαίες γραπτές πηγές στο θέατρο των Αιγών οι συνωμοσίες της βασιλικής αυλής δίνουν τέλος στη δραστήρια βασιλεία του Φιλίππου κατά τη διάρκεια μιας πανηγυρικής τελετής για τους γάμους της κόρης του με την παρουσία μάλιστα των αντιπροσώπων των ελληνικών νότιων πόλεων. Μάθετε περισσότερα
  27. Το άλλο κρεβάτι Έργο σε δύο μέρη και τέσσερις εικόνες εμπνευσμένο από ομότιτλο κείμενο του Κώστα Ταχτσή

    Το άλλο κρεβάτι Έργο σε δύο μέρη και τέσσερις εικόνες εμπνευσμένο από ομότιτλο κείμενο του Κώστα Ταχτσή

    Ο Ερμής, ένας παρενδυματικός συγγραφέας, επισκέπτεται κάποιον ψυχαναλυτή, προκειμένου να τον βοηθήσει να τελειώσει το μυθιστόρημα που γράφει και ταυτόχρονα να του ξεδιαλύνει τα αίτια της μυστήριας έλξης που νιώθει για τη γυναικεία μεταμφίεση, γεφυρώνοντας έτσι το χάσμα ανάμεσα στον συγγραφέα και τον άνθρωπο, που τον έχει οδηγήσει σε επικίνδυνες περιπέτειες με τον εκπορνευόμενο κόσμο της νύχτας. Καθώς η ταραχώδης ζωή του συγγραφέα ξετυλίγεται, οι αρχικοί ρόλοι ανατρέπονται. Ο ψυχαναλυτής παρασύρεται σ' ένα παιχνίδι ταύτισης, ξαπλώνοντας ο ίδιος στο κρεβάτι του ασθενούς, ενώ ο συγγραφέας λειτουργεί, με τη σειρά του, σαν γιατρός. Το γένος, το γούστο, η όραση μπερδεύονται σ' ένα δαιμονικό παιχνίδι μεταμορφώσεων, καθώς αποκαλύπτονται οι μηχανισμοί τόσο της ερωτικής όσο και της συγγραφικής ζωής, μέσα σ' ένα παράξενο, φωτεινό σκοτάδι, όπου ο χώρος και ο χρόνος καταργούνται και τα φύλα αναποδογυρίζονται. Η παρενδυσία, που εντάσσεται, τις περισσότερες φορές, στη μικρή ομάδα της ομοφυλοφιλίας, είναι γνωστότατο και διεγερτικότατο φαινόμενο και στους ετεροφυλόφιλους. "Το άλλο κρεβάτι" είναι εμπνευσμένο αρχικά από ομότιτλο ημιτελές κείμενο του Κώστα Ταχτσή, αλλά και από το ευρύτερο έργο και την προσωπικότητά του -ένα ιδιόρρυθμο αμάλγαμα Τέχνης και Ζωής. Δεν αποτελεί τυπική διασκευή ενός και μόνο κειμένου, αλλά καινούργιο έργο από την αρχή, στηριγμένο σε κάποια κείμενα πού χρησιμοποιούνται -ως βάση μόνο-, για λόγους πιστότητας και εγκυρότητας, πάνω στο λόγο του συγγραφέα και τα γεγονότα της πολυτάραχης ζωής του. Μια γραφή θεατρικής αλχημείας, και μια ποιητική βιογραφία λιγάκι σαν εξώγαμο παιδί από την έμμονη σχέση του Σπετσιώτη με τον Ταχτσή ως dramatic persona. Μάθετε περισσότερα
  28. Τίτος Ανδρόνικος
  29. Της Αγνής: υστερόγραφο

    Της Αγνής: υστερόγραφο

    Η Αγνή Μουζενίδου ήταν μια περήφανη ψυχή που κρυβόταν για να μη φανεί η χαρισματική προίκα της ως έπαρση, ως αλαζονεία. Μεγαλωμένη μέσα σε ένα σπίτι λογίων, μέσα στην, ίσως, πλουσιότερη βιβλιοθήκη θεατρικής γνώσης της Ελλάδας, από νωρίς ένιωσε την ανάγκη να είναι επιφυλακτική απέναντι στην προπέτεια των πολλών και την επιδειξιομανία των ολίγων. Θησαύρισε γνώσεις και πρακτικές με τις σπουδές της στο εξωτερικό και με τα πτυχία που εκόμισε επέστρεψε τα τροφεία των κρατικών υποτροφιών με το παραπάνω. Τη σκίαζε η πληθωρική, απαιτητική προσωπικότητα του πατέρα της και με τη φόβο της αποτυχίας, έναν φόβο αναιτιολόγητο, αποσυρόταν στα παρασκήνια, διστάζοντας να βγει στο προσκήνιο. Τη θυμάμαι συχνά να απλώνει τα πλούσια ερευνητικά της προσόντα στις επισκέψεις της στο Θεατρικό Μουσείο, όπου έλαμπε το κριτικό της πνεύμα, η αίσθηση του μέτρου, η ακρίβεια την κριτηρίων και ο σεβασμός στα τεκμήρια. Δεν την πήγαινε η Αγορά, το αμφιθέατρο και η ορχήστρα. Ήταν πλασμένη για σπάνιες απολαύσεις διαπροσωπικών ανταλλαγών γνώσης και εμπειρίας. Ακόμη και τότε, όταν αφηνόταν και αποκάλυπτε την τρυφερότητά της και τις εκλεκτικές ευαισθησίες της, τα κάλυπτε με μια αιδήμονα σιωπή και τα έπλενε με τα υγρά από συγκίνηση μάτια της. Ήταν ένα σπάνιος άνθρωπος η Αγνή και, όπως έγραψα αμέσως μετά τον τραγικό της επίλογο στη ζωή, ένα φεγγαρίσιος πιερότος, ένας υπνοβάτης σε έναν κόσμο φλύαρο, αναιδή και αηδή, που την απωθούσε. Δεν κατορθώσαμε, όσοι το επιχειρήσαμε, να την πείσουμε πως υπάρχει και η επιθετικότητα του ήθους και η επέλαση της σεμνότητας. Κώστας Γεωργουσόπουλος Ιούνιος 2008 Μάθετε περισσότερα
  30. Τζον Γκάμπριελ Μπόρκμαν

    Τζον Γκάμπριελ Μπόρκμαν

    Ο ιδεολόγος όσο και φιλόδοξος γιος μεταλλωρύχου Τζον Γκάμπριελ Μπόρκμαν διαλύει τον ερωτικό δεσμό που είχε με την Έλλα Ρέντχαϊμ, παντρεύεται την αδελφή της Γκούνχιλντ και μαζί της αποκτά έναν γιο, τον Έρχαρτ. Γίνεται διευθυντής τράπεζας, στιγματίζεται από οικονομικές ατασθαλίες και οδηγείται για μερικά χρόνια στη φυλακή. Όταν επανέρχεται στο σπίτι του έχει να αντιμετωπίσει την ψυχρότητα της γυναίκας του, την κριτική της νύφης του και την αδιαφορία του γιου του. Το έργο βασίζεται στο γνωστό ιψενικό ερωτικό τρίγωνο. Οι δραματικές κορυφώσεις του, το υπόγειο χιούμορ του και οι πανανθρώπινες αλήθειες που λέγονται από τους ήρωες ανέδειξαν τον "Τζον Γκάμπριελ Μπόρκμαν" σε αγαπημένο έργο των Ευρωπαίων στις αρχές του εικοστού αιώνα, που φτάνει στις μέρες μας σύγχρονο, ανατρεπτικό όσο και ευαίσθητο. Ο Μπόρκμαν είναι ο τελευταίος αστός που θέλει να διορθώσει τον κόσμο. Είναι ο άνθρωπος των καλών προθέσεων και των αγαθών κινήτρων που πνίγεται από την τεχνοκρατική αντίληψη για τον κόσμο. Είναι μια πραγματικότητα του εικοστού αιώνα που εκφράζει το βασίλεμα μιας ποιότητας ζωής και ενός ήθους και την ανατολή μιας άλλης ποιότητας και ενός άλλου ήθους. Μάθετε περισσότερα
  31. ΤΕΣΣΕΡΑ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΑ

    ΤΕΣΣΕΡΑ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΑ

    ΚΑΤ' ΟΙΚΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΝΩ ΑΥΣΤΡΙΑ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΣΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΝΕΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ Μάθετε περισσότερα
  32. Ταμερλάνος ο Μέγας

    Ταμερλάνος ο Μέγας

    Ο "Ταμερλάνος ο Μέγας" είναι το έργο με το οποίο εγκαινιάστηκε πανηγυρικά μια από τις λαμπρότερες εποχές για το θέατρο παγκοσμίως: η ελισαβετιανή περίοδος. Η θριαμβευτική υποδοχή του έργου, λίγο μετά την ήττα της ισπανικής αρμάδας από τον στόλο της Ελισάβετ Α΄, ανάγκασε τον ποιητή του, τον νεαρότερο Κρίστοφερ Μάρλοου, να γράψει μια συνέχεια με τον ίδιο τίτλο, ένα δεύτερο μέρος, με την ίδια ενθουσιώδη απήχηση, και να επηρεάσει όλη τη γενιά των νέων δραματικών συγγραφέων, που θα λαμπρύνουν ολόκληρη την εποχή με τις σκηνικές ποιητικές δημιουργίες τους. Ο "Ταμερλάνος ο Μέγας" είναι μια ελεγεία της άλογης δύναμης και παράλληλα ένας ασυνειδητοποίητος ύμνος στο σφρίγος και την ορμή της νεότητας. Ο Μάρλοου ακολουθεί πιστά την ιστορική διαδρομή του Ταμερλάνου, χωρίς να τον ενδιαφέρει να διερευνήσει ή να κρίνει τις αιτίες που οδήγησαν στην επικράτηση του Ασιάτη στρατηλάτη. Στο πρώτο μέρος του έργου παρακολουθούμε την άνοδο του ήρωα από τις πεδιάδες της Σκυθίας ως τον θρόνο της Περσίας. Η ακαταμάχητη αυτή άνοδος, στην ουσία συσσώρευση κατακτήσεων και στρατιωτικών ανδραγαθημάτων, παρά τους ποταμούς αίματος και τους θρήνους, αποδίδεται από τον ποιητή σαν ενθουσιώδης παιάνας για μια δύναμη που ξεπερνά τις ανθρώπινες επιδιώξεις και υπολογισμούς. Η κλαγγή των όπλων που συνοδεύει σχεδόν κάθε σκηνή αυτής της στεντόρειας τραγωδίας κάθε άλλο παρά υπογραμμίζει τον μιλιταριστικό χαρακτήρα που θα περίμενε κανείς από την απεικόνιση της ζωής ενός κοσμοκράτορα. Απλώς, είναι η μόνη μουσική που ταιριάζει σ' αυτή τη θύελλα που σαρώνει την Ασία και φτάνει ως τις παρυφές της Ευρώπης. Τραγωδία σε τόνους υπερθετικού βαθμού απ' την αρχή ως το τέλος, ο "Ταμερλάνος ο Μέγας" αποτελεί τη λυρικότερη έκφραση τυφλής βαρβαρότητας που έχει γραφτεί ποτέ. Αποδίδοντας στον ήρωά του τον χαρακτήρα φυσικού φαινομένου, ο Μάρλοου δεν κρύβει τον θαυμασμό και το δέος του μπροστά στη δύναμή του, και ενώ περιγράφει χωρίς ωραιοποίηση τις καταστρεπτικές συνέπειες που είχε η επέλαση αυτής της φονικής λαίλαπας, αποφεύγει τις ηθικές και ιστορικές κρίσεις για κάτι που μοιάζει να ξεπερνάει τα ανθρώπινα. Η στιβαρή και εξαγγελτική στιχοποιία του ντύνει με απίστευτη ομορφιά τις αποτρόπαιες πράξεις του ήρωά του, ζαλίζοντας και αχρηστεύοντας τις όποιες λογικές αντιρρήσεις, και τελικά τυλίγοντας τους θεατές και τους αναγνώστες στη σκοτεινή σαγήνη ενός βαθιά ανήθικου δράματος, στο οποίο, με την αποθέωση του τέλους, αρνείται πεισματικά να δώσει κάθαρση. Μάθετε περισσότερα
  33. Τα Αντικριτικά

    Τα Αντικριτικά

    Οι δύο τόμοι των "Αντικριτικών", και ο προηγηθείς των "Κριτικών", διαβάζονται όπως και οι θεατρικές κριτικές του Keneth Tynan, ή, τα, πριν και μετά την Βαβέλ, κείμενα του George Steiner, ως αυτοτελείς δημιουργίες. Τέρπουν άμα και διδάσκουν, χωρίς να το επιδιώκουν με το ανεπανάληπτο, τακοπουλικόν "μεταροΐδιον" χιούμορ και πνεύμα τους. Ο Πάρις Τακόπουλος σε ό,τι γράφει είτε ποίηση, είτε διήγημα, είτε μυθιστόρημα, είτε θέατρο, κριτικήν ποιεί, ακόμα και όταν γράφει κριτική. Υπάρχει μια ενότης ύφους στα γραπτά του, αποτελούσα την πεμπτουσία του έργου του κι η οποία μετατρέπεται σε αριστοτέλεια "εξ-ουσία" με την "Κενή Διαθήκη" του, την χαρακτηρισθείσα από τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ως το πιο επαναστατικό και πρωτότυπο έργο, τύποις και ουσία, στην γλώσσα μας, και το μοναδικό στην Ελλάδα ανάλογο της γραφής του λόγου, του James Joyce. Η κριτική του "καθαρού" λόγου της "Κενής Διαθήκης" μετά του σχετικού γλωσσαρίου προόρισται να είναι ο τέταρτος τόμος των αντι-αυτοκριτικών του, όστις πιθανόν να προηγηθεί του τρίτου "Απόκρυφου" τόμου της "Κενής Διαθήκης", όστις, φυσικά, θα ακολουθήσει τα "Αντικριτικά", μέχρι της τελικής εξαντλήσεώς σας. Μάθετε περισσότερα
  34. Τα Αντικριτικά

    Τα Αντικριτικά

    Οι δύο τόμοι των "Αντικριτικών", και ο προηγηθείς των "Κριτικών", διαβάζονται όπως και οι θεατρικές κριτικές του Keneth Tynan, ή, τα, πριν και μετά την Βαβέλ, κείμενα του George Steiner, ως αυτοτελείς δημιουργίες. Τέρπουν άμα και διδάσκουν, χωρίς να το επιδιώκουν με το ανεπανάληπτο, τακοπουλικόν "μεταροΐδιον" χιούμορ και πνεύμα τους. Ο Πάρις Τακόπουλος σε ό,τι γράφει είτε ποίηση, είτε διήγημα, είτε μυθιστόρημα, είτε θέατρο, κριτικήν ποιεί, ακόμα και όταν γράφει κριτική. Υπάρχει μια ενότης ύφους στα γραπτά του, αποτελούσα την πεμπτουσία του έργου του κι η οποία μετατρέπεται σε αριστοτέλεια "εξ-ουσία" με την "Κενή Διαθήκη" του, την χαρακτηρισθείσα από τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ως το πιο επαναστατικό και πρωτότυπο έργο, τύποις και ουσία, στην γλώσσα μας, και το μοναδικό στην Ελλάδα ανάλογο της γραφής του λόγου, του James Joyce. Η κριτική του "καθαρού" λόγου της "Κενής Διαθήκης" μετά του σχετικού γλωσσαρίου προόρισται να είναι ο τέταρτος τόμος των αντι-αυτοκριτικών του, όστις πιθανόν να προηγηθεί του τρίτου "Απόκρυφου" τόμου της "Κενής Διαθήκης", όστις, φυσικά, θα ακολουθήσει τα "Αντικριτικά", μέχρι της τελικής εξαντλήσεώς σας. Μάθετε περισσότερα
  35. Συρανό ντε Μπερζεράκ, έμμετρη ηρωική τραγωδία σε πέντε πράξεις

    Συρανό ντε Μπερζεράκ, έμμετρη ηρωική τραγωδία σε πέντε πράξεις

    Η αίθουσα του Μεγάρου της Βουργουνδίας, το 1640. Κάτι σαν παράπηγμα για σφαιροβολία που έχει διαρρυθμιστεί και εξωραϊστεί για τις ανάγκες των παραστάσεων. Η αίθουσα, ένα μεγάλο τετράγωνο. Τη βλέπουμε λοξά: μία από τις πλευρές της διαμορφώνει το βάθος, που ξεκινά από το πρώτο επίπεδο, στα δεξιά, και φτάνει ως το τελευταίο επίπεδο αριστερά, για να σχηματίσει εκεί γωνία με τη σκηνή, που φαίνεται κομμένη. Πάνω στη σκηνή, κι από τις δύο πλευρές, κατά μήκος των παρασκηνίων, ξύλινοι πάγκοι. Η αυλαία αποτελείται από δύο παραπετάσματα που ανοίγουν. Πάνω από το προσκήνιο, ο βασιλικός θυρεός. Από τη σκηνική εξέδρα οδηγούν στην αίθουσα πλατιά σκαλοπάτια. Από τη μια κι από την άλλη πλευρά των σκαλοπατιών, τα βιολιά. Στη ράμπα, κηροπήγια. Μάθετε περισσότερα
  36. Στον βυθό

    Στον βυθό

    Λουκάς: (Σκεφτικός, στον Μπουμπνόφ.) Μας λες για την αλήθεια... Μα η αλήθεια δεν είναι πάντα καλή για τον άνθρωπο... δεν θεραπεύει πάντα την ψυχή η αλήθεια... Να σου πω ένα παράδειγμα: Είχα κάποτε έναν γνωστό που πίστευε στη χώρα της δικαιοσύνης... Μπουμπνόφ: Σε τι πράγμα; Λουκάς: Στη χώρα της δικαιοσύνης. Πρέπει να υπάρχει, έλεγε, κάπου στη γη η χώρα της δικαιοσύνης... Και σ' αυτή τη χώρα, έλεγε, πρέπει να κατοικούν ξεχωριστοί άνθρωποι, καλοί άνθρωποι! Που σέβονται ο ένας τον άλλον, που βοηθάνε ο ένας τον άλλον και όλα στη ζωή τους είναι μέλι γάλα! Και ο άνθρωπος αυτός όλο έλεγε να φύγει, να ψάξει να βρει αυτή τη χώρα της δικαιοσύνης. Ήταν φτωχός και τα 'φερνε βόλτα δύσκολα... κι όταν καμιά φορά τα πράγματα πηγαίνανε από το κακό στο χειρότερο κι έλεγες τώρα θα πέσει να πεθάνει -ακόμα και τότε, δεν το έβαζε κάτω, χαμογελούσε κι έλεγε: "Δεν είναι τίποτα! Θα αντέξω! Λίγο ακόμα θα περιμένω και μετά θα αφήσω αυτή τη ζωή και θα πάω στη χώρα της δικαιοσύνης...". Μοναδική του χαρά ήταν αυτή η χώρα... Στο άθλιο υπόγειο που νοικιάζει ο Καστιλιόφ, έχουν βρει κατάλυμα άνθρωποι πάμφτωχοι και περιθωριακοί: ο κλειδαράς Κλιες με την ετοιμοθάνατη γυναίκα του, ένας μέθυσος αποτυχημένος ηθοποιός, ένας ξεπεσμένος βαρόνος, ένας μυστηριώδης προσκυνητής... Ανάμεσά τους η Βασιλίσα, η γυναίκα του ηλικωμένου ιδιοκτήτη, που προσπαθεί να πείσει τον εραστή της, τον νεαρό Βάσκα, να τη βοηθήσει να ξεφύγει από το κολαστήριο, σκοτώνοντας τον άντρα της. Όμως ο Βάσκα, έχει το βλέμμα του στραμμένο αλλού. Το μέλλον των ηρώων μοιάζει προδικασμένο... Πόσο εφικτό είναι να υπάρξει άλλη διαφυγή πέραν απ' αυτή του θανάτου; Μάθετε περισσότερα
  37. Στην Εθνική με τα μεγάλα

    Στην Εθνική με τα μεγάλα

    Η ΣΚΗΝΗ Αύγουστος. Το εσωτερικό μιας παράγκας με χώμα στο πάτωμα, κάτι μεταξύ καντίνας και αποθήκης μεταχειρισμένων ανταλλακτικών αυτοκινήτων, στο πλάι της Εθνικής Οδού. Ένα παλιό ξύλινο διπλόφαρδο κρεβάτι δεσπόζει στη μέση ανάμεσα σε χιλιάδες παλιά εξαρτήματα από μηχανές και αμαξώματα φορτηγών στοιβαγμένα το ένα πάνω στ' άλλο ή κρεμασμένα από το ταβάνι και τους τοίχους και που όλα μαζί προσδίδουν στο χώρο εικόνα χάους. Μέσα σ' όλα μια παλιά ντουλάπα, ένας αυτοσχέδιος νεροχύτης κι ένα τραπέζι με δυο ξεχαρβαλωμένες καρέκλες. Ο θόρυβος των αυτοκινήτων δεν σταματάει ποτέ. Το έργο παρουσιάστηκε πρώτη φορά από το θέατρο "Η νέα Σκηνή" του Λευτέρη Βογιατζή στις 25 Μαΐου 1997, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. Μάθετε περισσότερα
  38. Στην αρχαία κωμική ενδοχώρα Εισαγωγή στη σημειολογία του χώρου και του χρόνου στο θέατρο του Αριστοφάνη

    Στην αρχαία κωμική ενδοχώρα Εισαγωγή στη σημειολογία του χώρου και του χρόνου στο θέατρο του Αριστοφάνη

    Η παρούσα μελέτη διερευνά, μέσα από συγκεκριμένες μεθοδολογικές διόδους, ορισμένες από τις εκφράσεις και τις λειτουργίες του θεατρικού, του σκηνικού και του δραματικού χώρου και χρόνου στο πρόσφορο και ευρύ πεδίο εφαρμογής που αποτελεί το θέατρο του Αριστοφάνη. Στην διαγλωσσική τοπογραφία των αριστοφανικών κειμένων και στην σκηνική μεταφορά της μεταγράφεται έτσι σε μεγάλο βαθμό, μέσα από τους ιδιαίτερους τρόπους οργάνωσης της χωρητικότητας και της χρονικότητας, ο αρχαίος αθηναϊκός πολιτισμός σε διαφορετικές εκφράσεις του. Όπως τονίζει ο Pascal Thiercy στο προλογικό του σημείωμα, στην Ελλάδα υπάρχουν λίγες πρόσφατες μελέτες για τον Αριστοφάνη. Ευτυχώς όμως υπάρχουν πολλές καλές βραδιές αριστοφανικών παραστάσεων μ’ένα κοινό πολυάριθμο, ετερογενές και ενθουσιώδες. Αυτός ακριβώς είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους το εγχειρίδιο αυτό θ' αποδειχθεί χρειώδες, τόσο για τις θεατρικές και φιλολογικές σπουδές όσο και για τους σκηνοθέτες και τους "δεξιούς θεατές" για τους οποίους κάνει λόγο ο Αριστοφάνης. Μάθετε περισσότερα
  39. Σταθμοί της σκηνογραφίας του δυτικού κόσμου

    Σταθμοί της σκηνογραφίας του δυτικού κόσμου

    Η σκηνογραφία είναι η τέχνη που οργανώνει το χώρο της θεατρικής μυθοπλασίας, αλλά επίσης και τον ευρύτερο χώρο της συνάντησης και της συναλλαγής μεταξύ του κοινού και των ηθοποιών. Ενώ είναι ένα εργαλείο της αναπαράστασης, εκφράζει παράλληλα και μια θέαση του κόσμου. Από την ελληνική αφετηρία του δυτικού θεάτρου, οι κώδικες της αναπαράστασης έχουν εξελιχθεί· άλλες σημασίες τους έχουν χαθεί και άλλες επιβίωσαν μέσα από το μετασχηματισμό τους. Η σκηνογραφία είναι ένα από τα ελάχιστα ίχνη που μας πληροφορούν για το πώς ήταν μια θεατρική παράσταση, που είναι συνάμα τόσο συγκεκριμένη μα και τόσο εφήμερη. Αυτό είναι και το ενδιαφέρον σε αυτό το βιβλίο: η συγγραφέας, αναλύοντας δεκάδες κείμενα, σχέδια, κατόψεις, γκραβούρες, πίνακες, φωτογραφίες, που αναμφίβολα προσφέρουν στον αναγνώστη πληθώρα πληροφοριών, προσεγγίζει όλα εκείνα τα κατάλοιπα των εποχών όπου ο αρχιτέκτονας, ο μηχανικός, ο διακοσμητής και ο ζωγράφος, χωρίς να είναι ακόμη "σκηνογράφοι", δεν σταματούσαν να συνεργάζονται σε μια αέναη επινόηση κι επανεφεύρεση του σκηνικού χώρου. Το βιβλίο περιλαμβάνει γλωσσάρι όρων, βιβλιογραφία, σύντομο βιογραφικό λεξικό σκηνογράφων, ζωγράφων, αρχιτεκτόνων και εν γένει προσώπων που συνέβαλαν στην εξέλιξη της ευρωπαϊκής σκηνογραφίας, και επίμετρο για την ιστορία της νεοελληνικής σκηνογραφίας. Μάθετε περισσότερα
  40. Σπιρτόκουτο

    Σπιρτόκουτο

    Αλήθεια...πώς είναι δυνατό να χωρέσουν τόσοι άνεμοι μέσα σε ένα "σπιρτόκουτο"; Όταν το μέτρο της αναπαράστασης είναι η καυτή πραγματικότητα, τότε όλα είναι δυνατά! Όταν η ανάγκη για σύγκρουση συναντά την αναγκαιότητα για αληθινά τολμηρό ρεαλισμό, τότε οι άνεμοι ξεχύνονται και φανερώνουν το αποκρουστικό πρόσωπό τους. Έτσι κι αλλιώς, οι αμαρτίες της διαλυμένης και χαμένης μεσαίας τάξης δεν έχουν τελειωμό...Σε κάθε περίπτωση πάντως όλα καταλήγουν σ' ένα κοινό παρανομαστή: τη βία. Τι είναι το "Σπιρτόκουτο"; Πολύ απλά, η τραγική κωμωδία της ζωής... των νεκρών που προχωρούν... Μάθετε περισσότερα
  41. ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙΑ Α. ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ-Γ. ΗΛΙΑΔΗΣ

    ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙΑ Α. ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ-Γ. ΗΛΙΑΔΗΣ

    "...Έχει πια ξημερώσει όταν φτάνει στο σπίτι της. Με αργές κινήσεις βγάζει τα ρούχα της και πέφτει κατάκοπη για ύπνο. Μάταιη προσπάθεια. Την αναστατώνει η εικόνα αυτού του άντρα που κάνει την καρδιά της να χτυπάει τρελά, όπως ποτέ άλλοτε δε συνέβη. Οι καυτές ματιές που αντάλλαξαν, εξακολουθούν να την αναστατώνουν και μια φράση ριζώνει στο είναι της... Μια τόση δα φρασούλα... "Αυτός είναι!" Μάθετε περισσότερα
  42. Πόρτες

    Πόρτες

    Μια νεαρή γυναίκα πανικοβάλλεται όταν χρειάζεται να περάσει από οποιαδήποτε πόρτα. Αναζητώντας λύση στο πρόβλημά της, καλείται να ξεκλειδώσει αλλεπάλληλες πόρτες του παρελθόντος της. Καθεμία κρύβει και μια νέα έκπληξη που τη φέρνει ολοένα και πιο κοντά στον δολοφόνο της παιδικής της αθωότητας. Τρεις ηθοποιοί –έντεκα ρόλοι– έτοιμοι να αποκωδικοποιήσουν το μυστήριο της σχέσης ανάμεσα σε έναν κλειδαρά, την ωραιοπαθή γυναίκα του, τον γιο τους και τη γυναίκα του, την κόρη τους κι έναν χασάπη. Ένα έργο που σχοινοβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και την τραγωδία, προσφέροντάς μας ένα παλίμψηστο των πολλών και αντικρουόμενων εκδοχών της πραγματικότητας. Μάθετε περισσότερα
  43. Πολύ κακό για το τίποτα
  44. Ποίηση και μύθος στα θεατρικά έργα του Βασίλη Ζιώγα Πανθεϊσμός και φυσιολατρία ως τελεολογικές θεμελιώσεις μιας μυστικιστικής κοσμοθεωρίας: Ερμηνευτικό δοκίμιο

    Ποίηση και μύθος στα θεατρικά έργα του Βασίλη Ζιώγα Πανθεϊσμός και φυσιολατρία ως τελεολογικές θεμελιώσεις μιας μυστικιστικής κοσμοθεωρίας: Ερμηνευτικό δοκίμιο

    Η θέση του Βασίλη Ζιώγα στη μεταπολεμική δραματουργία και στο θέατρο του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα είναι μοναδική. Δεν συμμετείχε σε συγγραφικά ρεύματα γύρω από τη δραματουργία του μεταπολεμικού θεατρικού έργου της πρώτης γενιάς, ούτε σε θεατρικά κυκλώματα ή κινήματα, όπως το Θέατρο Τέχνης, το οποίο είχε αναδείξει άλλους Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς, αλλά όχι τον Βασίλη Ζιώγα. Τράβηξε τον δρόμο του μόνος του. Ξεκίνησε από κάποια μορφή σατιρικού υπερρεαλισμού σαν αντίδραση στην ζοφερή πραγματικότητα της Ελλάδας των "πέτρινων χρόνων" κι έφτασε στα Ελευσίνια Μυστήρια μιας ανατολικής θεώρησης του επιστητού, όχι πια ανθρωποκεντρικής αλλά "φυσιοκρατικής", με οδηγό τους μύθους και τα παραμύθια που διασώζουν, ως παλαιότερα κείμενα της ανθρωπότητας, συνειδησιακά στρώματα του ανθρώπου της λίθινης εποχής ακόμα, και οδηγούν στην ανακάλυψη της προϊστορίας της εξέλιξης της ανθρωπότητας, στις εσωτερικές ψυχοπνευματικές δομές του καθενός μας. Αυτή η πορεία τον οδήγησε μακριά από ρεύματα, κινήματα και κυκλώματα σ' ένα δρόμο μοναχικό, και το έργο του πολύ διστακτικά βρήκε απήχηση και αναγνώριση, και η σκηνική του σταδιοδρομία έγινε με μεγάλη "καθυστέρηση". Μάθετε περισσότερα
  45. Πλατόνωφ

    Πλατόνωφ

    ...Οι ένοικοι του αρχοντικού Βοϊνίτσεβκα γεννήθηκαν μια ταραγμένη νύχτα του χειμώνα δίχως να τους αγγίζει καμιά παιδικότητα. Οι χειρονομίες τους μοιάζουν εφιαλτικές, όπως αιωρούνται μέσα στην αξημέρωτη νύχτα, σ' αυτό το χρόνο μηδέν. Μάταια αγωνίζονται να μετατρέψουν σε λέξεις εκείνους τους ακατάληπτους φθόγγους. Ο Μίσα Πλατόνωφ είναι ο κυνικός της ομάδας αυτής, ο κορυφαίος ενός χορού που διαχέεται το ίδιο αναίτια μπροστά στον έρωτα ή το θάνατο. Καμιά πίστη ούτε καν μεταφυσική. Ο συγγραφέας Αντόν Τσέχωφ στην πρώτη του αυτή θεατρική δοκιμή, διαλύει στο έσχατο όριο τα καθέκαστα της ανθρώπινης μοίρας, σε τρομαχτικά ταμπλώ μιας νατουραλιστικής αλήθειας. Ίσως πιστεύει πως ο πιο άθλιος θάνατος δικαιούται μιαν ερμηνεία... Μάθετε περισσότερα
  46. Πλατεία θεάτρου

    Πλατεία θεάτρου

    Στην αθηναϊκή, πίσω απ' την οδό Αθηνάς, Πλατεία Θεάτρου, με οδήγησε κυριολεκτικά και μεταφορικά, ο ηθοποιός Δήμος Σταρένιος που ήταν ένας, ο ένας, θείος μου. Γεννημένος στην Ομόνοια, έκανα μαζί του τα πρώτα 6ήματα μέχρι την πλατεία εκείνη, συγχρόνως δε μέχρι τις πλατείες των θεάτρων, τις πρόβες τους, τα καμαρίνια, καμιά φορά και τις τουρνέ τους. Πλατεία Θεάτρου, λοιπόν. Γοητευμένος από τα φώτα της και με τα χρόνια φανατικός των μυστικών της, άρχισα από το 1976 να καταγράφω τις όποιες εντυπώσεις μου με τη μορφή της θεατρικής κριτικής. 'Ετσι, εκτεθειμένος πια, στη μέση της πλατείας, προ(σ)κλήθηκα πολλές φορές να καταθέσω γνώμες και απόψεις και για άλλα, εκτός παραστάσεων , θεωρητικότερα θέματα του θεάτρου. Με σχετική φειδώ μεν, αλλά ενέδωσα. Μέρος των προϊόντων αυτής της ενδοτικότητας παραδίδω σε τούτο τον τόμο, διακρίνοντας στις γωνίες της "Πλατείας" τέσσερα περίπτερα: Περίπτερο θεμάτων , προσώπων , βιβλίων κι ένα γενικό περιπτεράκι. Για την "πραμάτεια" τους διεκδικώ αίτιο ποιητικό μονάχα ένα: "ότι πολύ ηγάπησα". Γιάννης Βαρβέρης 6/1994 Μάθετε περισσότερα
  47. Περικλής

    Περικλής

    Το υπεύθυνο πνεύμα του ποιητή, το πνεύμα που χτυπάει τις δυνάμεις του κάκου, την κατάχρηση εξουσίας και την ακολασία, στην προσπάθεια του ν' αντισταθεί στην αφηνιασμένη εξαχρείωση που ακολούθησε τη θύελλα της Αναγέννησης, πλάθει χαραχτήρες σαν τον Περικλή, και προπάντων τη Μαρίνα, το διαμάντι που πέρασε μέσα απ' το ποτάμι, τον βούρκο και βγήκε χωρίς να πάθει η αγνότητα και η λαμπρότητα του, αυτή την ωραία μέσα στις ωραίες παρθενικές μορφές του Σ., που όσο κι αν σπανίζουν στον καιρό μας, υπάρχουν ωστόσο κι επιβάλλονται και δημιουργούν ανασταλτικό φράγμα στο κύμα της διαφθοράς. Μάθετε περισσότερα
  48. Παντρολογήματα

    Παντρολογήματα

    Ο Νικολάι Γκόγκολ, γνωστός από τον "Επιθεωρητή", το "Ημερολόγιο ενός τρελού" και τον "Τάρας Μπούλμπα" είναι ο συγγραφέας που θαυμάζει πολύ ο Τσέχωφ και τον θεωρεί τον οξυδερκέστερο κοινωνικό συγγραφέα στη Ρωσία των αρχών του 19ου αιώνα. Τα "Παντρολογήματα" είναι μια ευφυής, γρήγορη και ξεκαρδιστική κωμωδία με έντονα ηθογραφικά στοιχεία, που ο συγγραφέας δεν τόλμησε να παρουσιάσει φοβούμενος τη λογοκρισία. Μερικοί μικροαστοί καταφεύγουν στα προξενιά για να βρουν συντρόφους και, κατά έναν απίστευτο τρόπο, βρίσκονται όλοι χαμένοι. Μάθετε περισσότερα
  49. Όταν ο λόγος μετατρέπεται σε ύλη

    Όταν ο λόγος μετατρέπεται σε ύλη

    "Άγρια σκυλιά επιτίθενται στον σκηνοθέτη, ένας άντρας αναρριχάται στους τοίχους του ανακτόρου, παραπέμποντας στον Άνθρωπο του Βιτρούβιου, ένα πιάνο με ουρά τυλίγεται στις φλόγες, ένα αγέρωχο άλογο περιδιαβαίνει τη σκηνή, οθόνες τηλεόρασης πέφτουν από ψηλά, ένα λευκό ύφασμα καλύπτει τους θεατές... Οι εικόνες αυτές ανήκουν στην παράσταση "Κόλαση", το πρώτο μέρος από την τριλογία της "Θείας Κωμωδίας" του Δάντη, που ανέβασε η Societas Raffaello Sanzio στην απαιτητική σκηνή της Cour d'honneur du Palais des Papes, στο πλαίσιο του διεθνούς Φεστιβάλ της Αβινιόν στη Γαλλία, το καλοκαίρι του 2008. Το θέαμα μαγεύει το μεγαλύτερο μέρος του κοινού και της κριτικής". Το βιβλίο της Έλενας Παπαλεξίου αποτελείται από τέσσερα μέρη. Στο πρώτο μέρος, "Εικονοπλασίες", παρουσιάζεται η μέθοδος με την οποία ο Romeo Castellucci και η ομάδα του επεξεργάζεται το κείμενο και ανασυνθέτει το υλικό της παράστασης. Στο δεύτερο μέρος, "Οργανική ύλη", γίνεται αναφορά στο έμψυχο υλικό της παράστασης και στη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στα οργανικά στοιχεία και τις ανάγκες της σκηνής. Στο τρίτο μέρος, "Τράγων ωδές", διερευνάται η σχέση της Societas Raffaello Sanzio με την τραγωδία. Η ενότητα αυτή εστιάζει στην Ορέστεια, ως αντισυμβατική πρόταση για την αναπαράσταση της αρχαίας τραγωδίας και στην Tragedia Endogonidia. Τέλος, στο τέταρτο μέρος υπάρχει μια εκτενής συνέντευξη του Romeo Castellucci στη συγγραφέα. Η πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη της Έλενας Παπαλεξίου ολοκληρώνεται με την παράθεση αναλυτικής παραστασιογραφίας, φιλμογραφίας και βιβλιογραφίας. Μάθετε περισσότερα
  50. Όνορ

    Όνορ

    Η Τζοάννα Μάρρεϋ-Σμιθ έγραψε την "Όνορ" στα τέλη της δεκαετίας του '90 και από τότε το έργο γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Ήδη στην Ελλάδα έχει ανέβει πέντε φορές. Μετά από είκοσι πέντε χρόνια γάμου με την Όνορ, ο Τζωρτζ ερωτεύεται την εντυπωσιακή Κλώντια, συμφοιτήτρια της κόρης του Σόφι, και ξεκινάει μια θυελλώδη σχέση μαζί της. Οι διάλογοι μεταξύ αυτών των τεσσάρων προσώπων είναι ευθύβολοι και ευφυείς, η ροή του έργου φρενιτιώδης όσο και οι εξελίξεις και το τέλος δείχνει καθαρά το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούνται πολλά άτομα στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Μάθετε περισσότερα
  51. ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΔΕΛΦΕΣ

    ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΔΕΛΦΕΣ

    Το αριστούργημα του Αντόν Τσέχωφ, που αναφέρεται στην ακύμαντη ζωή τριών κοριτσιών της μεσοαστικής Ρωσίας του 19ου αιώνα. Το πιο σημαντικό στο έργο είναι ότι τίποτα σημαντικό δεν συμβαίνει, και οι ηρωίδες του συνεχίζουν, μέσα σε προσωπικά αδιέξοδα, τον αγώνα της επιβίωσης. Μάθετε περισσότερα
  52. Οι σκηνικές οδηγίες από την αρχαιότητα έως σήμερα

    Οι σκηνικές οδηγίες από την αρχαιότητα έως σήμερα

    Οι σκηνικές οδηγίες μπορούν να χαρακτηριστούν ο σεισμογράφος της θεατρικής γραφής. Ανάλογα με τη δύναμή τους είναι δυνατό να προκαλέσουν συγκλονιστικές αναταράξεις στο θεατρικό κείμενο, χωρίς να θίγουν τον πυρήνα της δημιουργίας. Η γόνιμη αντιπαράθεση των δύο κειμένων του πρωτογενούς και του δευτερογενούς κλιμακώνεται και απογειώνει τον χορό των λέξεων προς την ολοκλήρωση της παράστασης. Από τότε που ο Αριστοφάνης "δίδαξε" τους βατράχους με την ευχάριστη παρένθεση της λεκτικής διαμάχης των δύο μεγάλων δραματικών ποιητών, του Αισχύλου και του Ευριπίδη, η εξελικτική πορεία των σκηνικών οδηγιών φέρνει σε έντονη αντίθεση τους σύγχρονους θεωρητικούς του θεάτρου αντιμέτωπους με το λειτουργικό ερώτημα: Ποιες σκηνικές οδηγίες κυριαρχούν από τις δύο; Οι ενδο-διαλογικές ή οι εξω-διαλογικές; Κεντρικός άξονας του περιεχομένου της συγγραφής αυτής είναι η διαρκής αναζήτηση κάθε σημείου κρυφού ή φανερού, που μπορεί να αποτελεί μια έστω ένδειξη ότι το πνεύμα του θεατρικού δημιουργού συντονίζει εκείνο που πρόκειται να παραχθεί. Μάθετε περισσότερα
  53. Οι πρόσχαρες κυρίες του Γουΐνδσορ

    Οι πρόσχαρες κυρίες του Γουΐνδσορ

    Οι κυρίες της ανωτέρας κοινωνίας του Γουΐνδσορ, με σκοπό να αποδείξουν στη βασίλισσά τους και στους συζύγους τους –που προσέβλεπαν στο παράσημο της Περικνημίδας, το Νόμπελ ευγενείας της εποχής– πως, εκτός από παιχνιδιάρες και ζαβολιάρες, είναι και ενάρετες, κάλεσαν τον μυθικό Γουλιέλμο να τους τα γράψει όλα αυτά σε ένα θεατρικό έργο. Ο μυθικός και ιπποτικός κύρ-Γουλιέλμος Σαίξπηρ –ο μόνος Γουλιέλμος και κατακτητής– ανασταίνει τον μυθικών διαστάσεων ήρωά του, τον ιππότη κύρ-Ιωάννη Φάλσταφ, και του στήνει μεγάλη λαχτάρα: τον απομυθοποιεί ερήμην του. Φαίνεται όμως πως, πιο παιχνιδιάρηδες και ζαβολιάρηδες αμφότεροι, Γουλιέλμος και Φάλσταφ, τελικά το γλέντησαν το παιχνίδι αυτό περισσότερο και από τις ενάρετες ντάμες του Γουΐνδσορ. Και για όσα δεν του χάρισαν αυτές του Φάλσταφ, ο Σαίξπηρ τον αποζημιώνει ηγεμονικά. Ο μυθικός Γουλιέλμος καταθέτει πλουσιόδωρη όλη τη μαστορική του. Χαλιναγωγεί την έφηβη τότε αγγλική λαλιά και, με όχημα την «υπόθεση του έργου», τεχνουργεί μία γλώσσα μεθυστική, σφοδρή, δαιμονικά ακράτητης ευφορίας, σ' ένα έργο καμωμένο όχι μόνο για τις δύο ευγενείς αισθήσεις μας, αλλά όπου ζητούν θέση και οι υπόλοιπες, προς τέρψιν και ψυχωφέλειαν ηθοποιών, θεατών και μεταφραστών. Μάθετε περισσότερα
  54. ΟΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΕΣ - Μονόπρακτο έργο

    ΟΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΕΣ - Μονόπρακτο έργο

    Θεατρικό έργο που ανέβηκε στο ΘΕΑΤΡΟ ΒΙΚΤΩΡΙΑ με την Άννα Αδριανού και την Μαρκέλλα Γιαννάτου στους βασικούς ρόλους και σε σκηνοθεσία της Πέπης Μοσχοβάκου. Ένας από τους πιο "δυνατούς" μονολόγους του Αύγουστου Στρίντμπεργκ μεταμορφώνεται σε ένα μονόπρακτο "παιχνίδι για δύο" μέσα από μια αιρετική διασκευή της Άννας Αδριανού. Δυο γυναίκες, σύζυγος και ερωμένη του ίδιου άντρα, συναντιούνται σε ένα καφέ μπαρ και αναμετριούνται μέχρις εσχάτων. Δυο ερωτικοί θηλυκοί ρόλοι, δυο διαφορετικές απόψεις ζωής, δυο τρόποι να αγαπάς, να μισείς και να είσαι γυναίκα. Αντικείμενο: ο εραστής και σύζυγος, που αν και απών, κυριαρχεί στην σκέψη και την καρδιά τους. Ένας άντρας που τις θέλει και τις δυο, μιας και δεν τις θεωρεί επιβάτιδες της ίδιας θέσης στο τρένο της ζωής του. Μάθετε περισσότερα
  55. Οι παίκτες

    Οι παίκτες

    "...το μυαλό είναι σπουδαία επένδυση! Να είσαι έξυπνος! Μόνο έτσι μπορώ να καταλάβω τη ζωή. Μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου σαν Βλάκας... δεν είναι δύσκολο. Το θέμα είναι να ζήσεις με κομψότητα, με τέχνη, να εξαπατήσεις τους πάντες και να μην εξαπατηθείς! Αξίζει τον κόπο να ζεις έτσι τη ζωή σου!" Σ' ένα φτηνό ξενοδοχείο μιας μικρής επαρχιακής πόλης, εμφανίζεται ένας έμπειρος χαρτοπαίχτης, ο οποίος έχει αναγάγει τη χαρτοπαιξία σε υψηλή τέχνη απάτης. Η άφιξη και η συνάντησή του με τρεις επίσης σεσημασμένους χαρτοκλέφτες, σηματοδοτεί την έναρξη ενός παιχνιδιού, γεμάτου ανταγωνισμούς, συμμαχίες, εκπλήξεις και ανατροπές. Σε ένα περιβάλλον διαφθοράς, για τίποτα δεν μπορεί να είναι κανείς σίγουρος. Μάθετε περισσότερα
  56. Οι ληστές

    Οι ληστές

    Ύστερα σου λένε - Είναι πατέρας σου! Αυτός σου έδωσε ζωή, είσαι η σάρκα και το αίμα του - συνεπώς πρέπει να είναι για σένα ιερός. Άλλο ένα ύπουλο συμπέρασμα! Αναρωτιέμαι όμως, γιατί με έκανε. Σίγουρα όχι από αγάπη. Δεν μπορεί να μ' αγαπούσε προτού αρχίσω να υπάρχω. Με γνώριζε πριν με κάνει; Εμένα σκεφτόταν όταν με έκανε; Εμένα επιθυμούσε και γι' αυτό με έκανε; Ή μήπως ήξερε τι θα γίνω; Ελπίζω όχι, αλλιώς θα 'πρεπε να τον τιμωρήσω που εντέλει με έκανε! Ή μήπως πρέπει να τον ευγνωμονώ που γεννήθηκα άνδρας; Καθόλου, όπως δεν θα 'πρεπε να τον κατηγορώ αν είχα γεννηθεί γυναίκα. Μπορεί να υπάρχει αγάπη, όταν δεν βασίζεται στο ενδιαφέρον για το αντικείμενό της; Μπορούσε να υπάρχει ενδιαφέρον για μένα, όταν θα 'πρεπε πρώτα να υπάρξω για να υπάρξει μια τέτοια προϋπόθεση; Που βλέπουν λοιπόν την ιερότητα; Μήπως στην ίδια την πράξη από την οποία δημιουργήθηκα; Λες και δεν είναι μόνο μια ζωώδης διαδικασία που ικανοποιεί ζωώδεις πόθους. Θα 'πρεπε να τον ευγνωμονώ που με αγαπάει; Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν τη ματαιόδοξη αδυναμία να αυτοθαυμάζονται μέσα στο έργο τους, όσο άσχημο κι αν είναι. - Ορίστε λοιπόν: αυτό είναι όλο το μυστήριο, που το τυλίγετε σε ιερή ομίχλη για να εκμεταλλευθείτε τους φόβους μας. Μάθετε περισσότερα
  57. Οι ηλίθιοι

    Οι ηλίθιοι

    Ο δάσκαλος Λέων Τολτσίνσκυ μένει άφωνος, όταν διορίζεται σε ένα χωριό και διαπιστώνει πως όλοι οι κάτοικοί του είναι ηλίθιοι. Το χωριό βαραίνει επί διακόσια χρόνια η κατάρα της απόλυτης ηλιθιότητας, και καθήκον του δασκάλου είναι να σπάσει την κατάρα αυτή. Εάν μέσα σε 24 ώρες δεν το καταφέρει, θα γίνει κι αυτός ηλίθιος. Ο Νηλ Σάιμον, που θεωρείται ο συγγραφέας με τις μεγαλύτερες επιτυχίες στο Μπρόντγουεη, σατιρίζει τα κοινωνικά ήθη και τα πολτικά συστήματα του 20ού αιώνα στην κωμωδία αυτή, που παίζεται για χρόνια με τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Μάθετε περισσότερα
  58. Οι εχθροί
  59. Οι ερωτευμένοι

    Οι ερωτευμένοι

    Το έργο του Κάρλο Γκολντόνι "Οι ερωτευμένοι" -γραμμένο στην πιο γόνιμη περίοδο της δημιουργίας του- είναι ένα έργο ανανεωτικό στην ιστορία του θεάτρου καθώς αποκλίνει από λίγο τη δεσπόζουσα θεατρική γραφή της εποχής του και ανοίγει έτσι τον δρόμο για την θεατρική "μεταρρύθμιση" που φιλοδοξεί ο συγγραφέας του. Ο Γκολντόνι με το έργο αυτό υπερβαίνει τα γερασμένα στερεότυπα της Κομμέντια ντελ Άρτε χάριν μιας πιο αυθεντικής "αλήθειας". Οι μάσκες εγκαταλείπονται για να μετασχηματιστούν σε τρισδιάστατα θεατρικά πρόσωπα, στη σκηνή αποτυπώνεται ο ρεαλισμός της πραγματικής ζωής και περνάμε από την κωμωδία καταστάσεων στην "ποιητική" των χαρακτήρων. Υπό αυτή την έννοια, πρόκειται για έργο προδρομικό του σημερινού επονομαζόμενου μοντέρνου θεάτρου. Ουσιαστικά χωρίς την ύπαρξη πλοκής και παράπλευρων ιστοριών, παρακολουθούμε τους δύο ερωτευμένους στις ατελείωτες συγκρούσεις τους -εναλλασσόμενες με στιγμιότυπα της καθημερινής οικογενειακής τους ζωής- έως ότου οδηγηθούν σε ένα αίσιο και λυτρωτικό τέλος. Μάθετε περισσότερα
  60. Οι δίδυμοι της Βενετίας

Είδη 1 εώς 60 από 171 σύνολο

ανα σελίδα
Σελίδα:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

Πλέγμα  Λίστα 

Αύξουσα Ταξινόμηση